Aangezien het onze laatste dagen in Thailand zijn, besloten we om een hotel te boeken met een zwembad. En toen we deze morgen aankwamen, na een busrit van 10 uren, voelde het geweldig goed aan om een pootje te baden met uitzicht op de skyline van Bangkok, om me daarna in de zon te leggen en lekker op te warmen. Terwijl sliep Marco lekker koel uit in een frisse kamer met airco.

Onze goede vrienden Jana en Andre bleken ook toevallig in Bangkok te zijn en met zijn allen trokken we er nog een laatste dagje samen op uit. De “reclining” Buddha bleek gigantisch te zijn, we zijn nog een laatste keer uitgenodigd door een groep Indiers om met hen op de foto te staan (onze laatste 5 minutes of fame en ze voelden verdomd goed aan ).  We hebben Khao San Road bezocht, ze hebben mij leren pokeren,we zijn gezellig gaan eten en hebben daarna voor de tweede keer in korte tijd afscheid van hen moeten nemen.

Ons laatste beetje geld zal morgen volop gespendeerd worden; aan Siam Ocean world, shoppen in de MBK(deeuheuuuuuuuu), regenboogijsjes, goed eten, naar de kapper (als de resultaten van andere klanten meevallen ) en gewoon nog wat rondhangen, gokken we.

We gaan gewoon genieten van het laatste beetje niets-doen voor we om 6 uur moeten opstaan en dan een 18-urige terugreis voor de boeg hebben.

See you in Belgium,

Emma en Marco

The path of righteousness and living one’s life according to the codes of conduct as described by the Hindu scriptures. It is the Moral Law of the World. Hinduism describes dharma as the natural universal laws whose observance enables humans to be contented and happy, and to save himself from degradation and suffering. Dharma is the moral law combined with spiritual discipline that guides one’s life. Hindus consider dharma the very foundation of life. It means “that which holds” the people of this world and the whole creation. Dharma is the “law of being” without which things cannot exist.

And we translated it into:

Dharma…

…die over drie maanden in Belgie aankomt!

We maken niet zoveel vriendjes meer zoals ervoor simpelweg omdat het te moeilijk is om weer afscheid te nemen… We doen niet veel meer, buiten wat lezen en rondhangen, zijn onze dagen redelijk leeg… omdat we er enorm van genieten om niets te doen.

We hebben voor de laatste week in Chiang Mai een hostel uitgekozen met zwembad ( goeie keuze aangezien het hier ondraaglijk heet wordt door de dag) en gaan ongetwijfeld elke dag enkele uren in het zwembad doorbrengen. Ik begin morgen aan vijf geweldige dagen tussen de 80 honden van Care for dogs en Marco spendeert ongetwijfeld vijf geweldige dagen tussen de 100den boeken in Starbooks.

We genieten van de Regenboogijsjes (jep Tina echt iets voor u ), de hot dogs op de marktjes, de Iced teas,… maar zodra we gaan zitten  op een terras, overlopen we samen alle geweldige momenten van de reis en beleven we deze opnieuw en opnieuw en opnieuw…

Een paar mensen vroegen me voor ik vertrok of het niet moeilijk zou zijn om met zijn tweetjes te reizen. Daar kan ik tot nu toe op antwoorden… Nee, helemaal niet! Okee het is niet alsof we hier in engeltjes zijn veranderd en geen ruzies meer hadden, maar eerlijk gezegd: ik ben blij dat we dit met twee meegemaakt  hebben! ( terwijl ik dit typ, houd ik hout vast, want de reis is natuurlijk nog niet over )

Reizen is gewoon geweldig omdat je nooit weet wat je kan verwachten… om een goed voorbeeld te geven: Vandaag is de koning van Thailand hier enkele 100den meters verderop aan het winkelen. Hele straten zijn afgezet, het hele politiekorps van Thailand lijkt hier te zijn, 10tallen auto’s versperren de weg. Mensen op weg naar de winkel worden omgeleid omdat de koning aan het winkelen is. En wij stonden op de eerste rij met onze 7/11 zak in de hand en kauwgom in de mond… Het leven kan toch schoon zijn!

Hoe je het ook uitspreekt… het is 1 gigantisch groot waterfeest dat tot nu toe al 5 dagen aan 1 stuk door gaat! Overal worden watergeweren aangeschaft, worden gigantische ijsblokken gekocht en geplaatst in gigantische bakken achterop de trucks. Rond de middag kruipt iedereen uit zijn schuilplaats en begint de wateroorlog!

Langs alle kanten vliegt het water in het rond en als je pech hebt en het oorlogsveld moet betreden omdat je net in die straat moet zijn…

De eerste dag dat we hier aankwamen, bewapenden we ons met de grootste watergeweren die we konden vinden en waren we klaar om het strijdveld te betreden. Een hele vijf minuten duurde het voor we de strijd hadden verloren langs alle kanten werden we bestookt met water…

Net als je denkt dat je kon vluchten van de mensen op het voetpad met de emmers water, komt er langs de andere kant een auto geladen met emmers ijswater voorbij gereden en krijg je de volle lading…

De eerste officiele dag van Songkran (13 april) werden we uitgenodigd bij de hoogzwangere Yui haar thuis. Na een ongelooflijk mooie rit op de scooter doorheen de rijstvelden, merkten we al snel dat Les het niet slecht getroffen heeft daar. De hele sfeer is ongelooflijk rustgevend!

Songkran werd in Yui’s dorpje uitbundig gevierd aan de rivier. Overal in de rivier bevonden zich bamboe hutjes waar je kon gaan zitten met je benen in het water terwijl je lekkere kip voorgeschoteld kreeg. De kinderen amuseerden zich met banden in het water.Eigenlijk een heel romantisch tafereel en een hele eer dat wij als farangs/falangs/falrangs/… erbij mochten zijn!

Nu na vijf dagen hebben wij wel al genoeg van al het water… maar alsof het water van Songkran nog niet genoeg is, hebben de goden besloten mee Songkran te vieren en vallen er bakken ijswater uit de hemel.

Op de geweldige natuur na in het noorden van Thailand, lijkt de enige andere bezigheid hier de markt te zijn. Elke avond is er night market, opgevolgd door de grote saturday market op zaterdagavond, waarna je de zondag kan doorbrengen in Chiang Mai op de sunday market.
Thailand lijkt een groot feest- en geniet- land te zijn, gevuld met zelfgestookte Thaise whiskey en koud bier in de ochtend.

One big palty hele!

We wish you a happy newyeal,

Emma en Malco/ Marlco/ Malrco/…

Je trakteert jezelf op een scooter, met assortie helm, voor 1 dag en vertrekt met je gloednieuwe vrienden op zoek naar de waterval. Met je bloed vol adrenaline zit je op de scooter en staar je naar het mooie landschap rondom je. Het echte paradijs hier in Pai, niet te geloven! Dan zie je de waterval en kan je niet geloven dat je echt aan zo’n waterval staat!

De waterval is verdeeld in drie “glijbanen”, de kleinste vanboven, de middelgrote in het midden en met de grootste kom je in de grote plas beneden terecht. Kinderen spelen aan de kleinste glijbaan en in de hitte duurt het niet lang voor de kleren uitgetrokken zijn en je in je badpak van de kleinste glijbaan glijdt.

Na 2 keren was er geen uitdaging meer aan en wilden we de middelste proberen. Omdat wij (de watjes van toeristen) het niet aan durfden, deed een meisje van 12 ons voor hoe het moest… heel simpel eigenlijk… gewoon voorbij de scherpe rotsen kruipen dan op je gat gaan zitten en yihaaaaaaa glijden maar!

Marco wachtte braaf zijn beurt af en wij stonden klaar met de camera om dit geweldige moment te vereeuwigen. Terwijl we stonden te wachten, fotografeerden we natuurlijk de geweldige natuur rondom ons…

Ineens hoor je een slag, je draait je om en je ziet…

Marco langs de stijle, scherpe kant naar beneden glijden, met de benen spartelend in de lucht. Goed dat het water diep genoeg was om hem op te vangen!

Altijd een avontuur met Marco!

Voor vandaag hadden we ons, ondanks eerdere ervaringen, toch ingeschreven op een tour naar de Lod caves. Grote grotten waarin je op een bambou vlot doorheen vaart. Iets wat duur voor ons budget, maar dankzij het ziek zijn van Marco hadden we heel wat geld op kunnen sparen.

De grotten waren gigantisch en gevuld met stalagmieten en stalagtieten. De enige uitleg die je erbij kreeg was: “This is de crocodile rock” (wanneer de stalagtiet op een krokodil leek) en “This is the ape rock” (als de stalagmiet op een aap leek). Het bleek een heel artistieke uitstap te zijn. Perfect voor ons dus…

Na de verkenning van de grotten, konden we buiten wachten op het moment wanneer de zwaluwen massaal naar huis keren. Honderden vogels vliegen de grot terug binnen om er de nacht veilig en wel door te brengen. Magnifiek!

En alsof dat nog niet genoeg was, waren we vereerd met het bezoek van een slang… die zijn buit (een kikker) in zijn bek had steken… en hem dan voor de lens van de videocamera smakelijk op at…

Aaaaaaah het aardse Pairadijs!

Om zeker te kunnen uitsluiten dat het geen malaria is, werd Marco de dag  erna (om 9.00 in de ochtend)  in het ziekenhuis verwacht. Daar stonden we dan; klaar om de vergelijking te maken tussen de ziekenhuizen in India en Thailand. Hij kreeg het nummer 71 en werd in een immense massa Thai gestuurd.

Overal bankjes om op te zitten, overal oude Thai, moeders met hun kinderen, kuchende mensen, mensen met gebroken benen,… alles en iedereen zit bij elkaar op die bankjes. Het enige wat je dan kan doen, is hopen dat die kuchende  persoon naast je geen TBC blijkt te hebben. En in die massa moet je dan je weg maar vinden, terwijl je nergens een woord in het Engels vindt…

Nadat Marco zijn bloed werd getrokken, werd hij terug naar een bankje gestuurd. Tussen al de Thai zat nog een andere toerist… een Belg, met een verschoven knieschijf en gescheurde ligamenten nadat hij gevallen was aan de waterval in de jungle… op zijn eentje).

Na 20 minuten wachten (wat in werkelijkheid 2 uren was), was het Marco zijn beurt om bij de dokter binnen te gaan. Het systeem in de Thaise ziekenhuizen is zo dat je eerst wacht om gewogen te worden, dan wacht je opnieuw om de dokter te zien, dan wacht je op de rekening (als buitenlander toch, Thai betalen niet) en dan wacht je nog eens op de medicatie. Een uitstap naar het ziekenhuis is dus altijd een dagje uit… De test voor malaria was negatief, godzijdank, en Marco moet nu gewoon uitzieken.

Na het doktersbezoek moesten we nog even wachten op de rekening. Toen we de rekening kregen in het ziekenhuis, merkten we dat we wel heel veel tijd in het ziekenhuis hadden doorgebracht. De datum bleek 3 april 2552 zijn…

Heel wat groetjes uit de toekomst!

Emma en Marco

Na een vijftal dagen in Chiang Mai, wat een gezellige stad bleek te zijn (beetje alsof je in het zuiden van Frankrijk loopt tussen alle marktjes) besloten we om door te trekken naar Pai.

Het belooft veel goeds te worden… volgens de “hippies” die we hier al ontmoet hebben toch… veel goede muziek, veel goedkope drank, veel cafeetjes en herbal thai whisky. Eens zien of we voor het eerst tijdens deze hele reis een feestje gaan meemaken…  misschien kruipen we wel weer lekker vroeg in bed vandaag om morgen op tijd op te staan om naar de Pai Hot Springs te gaan…

En misschien zijn we dan wel de eerste reizigers die al deze feest-gebieden hebben bezocht en nooit echt hebben meegedaan…

Goed gedaan Klaas!!

Groetjes uit Thailand!

Marco en Emma

We hebben niet al te veel meer gepost op onze blog, omdat er niet al te veel meer gebeurd is. Waar we in India verdronken in het avontuur, blijft het in Thailand allemaal heel simpel. In de Thaise cultuur is het niet de gewoonte om je gevoelens te uiten. Eender wat er gebeurt, vriendelijk lachen is the way to go in Thailand, wat misschien wel leidt tot deze “monotone” manier van reizen. ( In vergelijking met India toch…)

Het is natuurlijk niet zo dat we de afgelopen dagen in coma hebben doorgebracht, we hebben vanalles bezocht. Tempels om te beginnen, dan nog wat tempels terwijl je door de stad heenwandelt (er staat hier elke twintig meter zo’n tempel).

Af en toe spot je een monnik; de ene hangt in de lantaarnpaal om de luidsprekers te installeren, de andere ligt naast de tempel met zijn hoofd op de tafel te kijken naar zijn favoriete tv-show op zijn I-Phone (of zoiets), nog een andere loopt dan weer rond op straat met een gigantisch fototoestel met de grootste lens die we tot nu toe al gezien hebben tijdens de reis.

Op weg naar Chiang Mai hebben we een geweldig tof Nederlands koppel leren kennen: Marc en Linde! De reis van Sukhotai naar Chiang Mai duurt 6 uren, ik denk niet dat er 3 minuten stilte gevallen zijn… Wat tot de volgende logische stap leidde: Een daguitstap met zijn allen! Marc en Linde boekten de trektocht voor ons en de dag erna gingen we op pad. Eerlijk gezegd; als Marc en Linde er niet bij waren, hadden we de trekking maar niets gevonden…

De dag begon met een “uitstap” naar een “hill tribe”… een bizar gebeuren. De jeep stopt in zo’n dorpje waar mensen in hutten leven (die er trouwens in vergelijking met de gemiddelde woonplaats van een Indier, echt niet slecht uitzien) en daar mochten wij dan foto’s nemen.

Dus ja, daar sta je dan tussen de mensen die het minder goed hebben dan jij en dan zegt die gids: “Maak maar een foto!” Als het niet voor de geweldig toffe kinderen en de allerschattigste pup (waardoor ik natuurlijk weer achterop geraakte) was, dan zou ik dit de 5 saaiste minuten van de hele reis genoemd hebben.

Na deze 5 minuten ging iedereen terug de jeep in en vertrokken we naar de Elephant Ride. Mag ik jullie allemaal iets vragen? Ja? Ga alsjeblieft NOOIT, maar echt NOOIT naar zo’n Elephant Ride.

Het kleine uurtje dat we op de olifant doorbrachten, was een van de verschrikkelijkste uit ons leven. We weten niet of het onze interpretatie was (omdat we de wilde olifanten in India gezien hadden , of omdat de kerel op onze olifant extreem geweldadig was, maar zodra we erop moesten zitten, wilden we er al terug afstappen. Heel de rit lang smeekte de olifant voor de bananen (die wij voor 20 baht “mochten” kopen) en zodra de kerel er genoeg van had, sloeg hij met een stok met een haak aan op de slurf, het hoofd, de rug, de nek, de oren,… van de olifant. Zogezegd omdat hij niet wilde luisteren…

Zodra de man ook met de stok op de baby-olifant die ons volgde, begon te slaan, sloegen bij ons de stoppen door. Goed dat het kleine uurtje snel om was… wij zouden niet instaan voor de gevolgen als we die vent nog een paar keer op die arme olifanten hadden zien slaan.

Maar de rest van de dag was een heel pak toffer! Wandelen naar een waterval in een of ander park terwijl Marc Jambers nadeed, was geweldig. De mooie natuur die je omgeeft terwijl iemand het verhaal verteld van een vrouw die door de dag Desiree heette en s’nachts veranderde in Desire… beter kan het leven niet worden

Na de olifanten-toestanden besloten we ons karma te zuiveren en een dagje in een hondenasiel door te brengen in Hang Dong. Het asiel heet Care for Dogs (www.carefordogs.org) en vangt alle honden op die in tempels worden gedumpt of op straat worden overreden. Droeve verhalen hier in Thailand en we hebben het zelf ook al mogen ondervinden… vandaar ons dagje vrijwilligerswerk… wat stiekem echt geweldig was

Ik denk dat er zo’n 60 honden worden opgevangen op dit moment (het kunnen er ook 80 of 100 zijn) die van overal worden binnengebracht. Sommige zijn vergiftigd terug gevonden aan de tempels, bij anderen wordt gedreigd dat ze in de vleesindustrie gestuurd zullen worden, sommige hebben geen vacht meer door de ziektes. Maar het zijn een voor een schatten van honden en het is geweldig om er middenin te staan en langs alle kanten begroet te worden met een natte snuit, heel wat kwijl en kwispelende staarten!

Heel veel groetjes uit Thailand,

Emma en Marco (met een -hopelijk- zuiver karma)